Anmikut me emen koh:
Ku je, nuk t’shoh,
mendon
me m’vra ngadal,
nuk t’shoh o plak dinak,
mendon
t’me sundosh
t’lidhun n’lak.
S’mbon gjâ, o plak,
vuj prej t’rrahunave
shenjat n’ftyr mi lên,
por n’shpirt nuk prek.
Je i eger, bish,
si ti as humnera s’mân,
çorr, i pa zemer e i pa fjal.
Lufta jote o djall Kronos,
ka me maru, ki me ‘dek
n’burgun e t’perjetshmes m’retni.
Kairos âsht emni saj,
ku perjetshmja nuk ka skaj.
Ty flak t’ndez,
xhelozi,
inat, drita e saj.
Aty vdis,
jam i m’retnis s’perjetshme.
Meñon qe m’ke,
apo meñon qi tutem.
Jo, o kafsh jam bir shqyponje,
qe fluturon mi qiellin
e t’jones m’retni Kairose.
Shpirti jem,
prej synit vrojton,
skllavt t’lodhun
qe ti torturon.
Vdesin t’frustrum,
t’harrum
n’mretnin tañe t’zez.
Kairos âsht mreti i perjetsis teme
me skepter te pushtetit t’perjetshem të tij
rrenen tañe prej t’vertetes t’saj ka me nda, o shkja.
engjell.blog